Menu użytkownika

Papieskie intencje ewangelizacyjne

Październik

  • Intencja ewangelizacyjna: o Ducha Świętego.
    Aby tchnienie Ducha Świętego zrodziło nową misyjną ”wiosnę” w Kościele.

 

Miesiąc misyjny

Logowanie

Gościmy

Odwiedza nas 17 gości oraz 0 użytkowników.

12 czerwca 2012 r. w gościnnych progach Szkoły Podstawowej im. A. Mickiewicza w Udaninie odbył się  doroczny, siódmy już, Festiwal Piosenki Religijnej, a w tym roku po raz pierwszy, Piosenki Misyjno-Religijnej. Organizatorem konkursu była wspomniana SP w Udaninie oraz Referat Misyjny Świdnickiej Kurii Biskupiej. Nad wydarzeniem patronat honorowy objęła Wójt Gminy Udanin, pani Teresa Olkiewicz, natomiast patronat medialny sprawowały świdnickie edycje „Gościa Niedzielnego” i „Niedzieli”, oraz kilka lokalnych periodyków, m.in. „Tygodnik Wałbrzyski” i „Express Miejski.

Do konkursu przystąpiło ponad 40 dzieci z siedmiu szkół podstawowych diecezji świdnickiej oraz dzieci ze Środy Śląskiej (archidiecezja wrocławska). Młodzi artyści występowali w dwóch kategoriach wiekowych (kl. I-III i IV-VI), a także w dwóch konfiguracjach, jako soliści i zespoły. Młodzi artyści, zgodnie z Regulaminem Festiwalu, zaprezentowali współczesne  utwory o tematyce religijnej, bardziej lub mniej znane szerszej publiczności, wszystkie jednak  okazały się niezwykle głębokie  co do treści i piękne, dotykające aktualnych problemów, jak np. pytań o sens i wartość życia („Wczoraj odszedł ode mnie przyjaciel, z którym tak wiele mnie łączyło. I dopiero dzisiaj zaczynam doceniać czym jest życie i prawdziwa miłość”); znaczenie służby dla innych („Tyle mam, ile sam innym dam”); gotowość niesienia wiary i pomocy innym („Oto nasze dłonie, które niechaj służą Ci”) czy prosta, gorąca zachęta do rozsiewania miłości („Rozsiewaj w koło miłość, bo tylko to się liczy, rozsiewaj w koło miłość to lepsze od słodyczy”).

Uczestnicy Festiwalu zaprezentowali utwory głównie w stylu muzyki pop, chociaż nie zabrakło i elementów rapu. Bogactwem tego muzycznego wydarzenia były różne „klimaty” kulturowe, w tym m.in. obecność muzyki cygańskiej (Cygańska Matka Boża) czy kultury biblijno-żydowskiej (w utworach Psalm Mojżeszowy czy Raduje się dusza ma). Część solistów oraz zespołów pojawiła się na scenie z własnymi instrumentami (gitary, skrzypce, keyboard). Godnym podkreślenia jest fakt, że wśród utworów wykonywanych na konkursie, obok kompozycji znanych twórców, jak np. P. Rubika, znalazła się stricte misyjna piosenka  Rozsiewaj miłość, będąca własną kompozycją członków zespołu „Promyki” ze Świdnicy.

PIĘKNO udanińskiego Festiwalu jest wypadkową wielu elementów, spośród których z pewnością najważniejszym jest tzw. czynnik ludzki, a konkretnie, poszczególne osoby zaangażowane w to wydarzenie: od organizatorów poczynając (pani Violetta Leńska i s. Barbara Zdunek), poprzez dobroczyńców, którzy ufundowali ciekawe nagrody aż po każdego uczestnika i jego opiekuna, z całym ich trudem przygotowania i przyjazdu. Czymś pięknym i wzruszającym zawsze jest każde zaangażowanie ludzkie mające na celu promocję człowieka, zwłaszcza młodego, czyli wspieranie go w rozwoju religijnym, wychowywanie do odwagi dawania świadectwa o Bogu w dzisiejszym świecie czy rozbudzanie w nim inwencji twórczej. To ludzkie piękno objawiło się  też w wielu prostych gestach społeczności szkolnej: otwartość i życzliwość pracowników szkoły, z Panią Dyrektor na czele; zaangażowanie dzieci, które w progach szkoły witały przybywających gości; okolicznościowa dekoracja sali gimnastycznej podkreślająca charakter wydarzenia; gościnność okazana przez przygotowany poczęstunek.

 RADOŚĆ – to drugie słowo-klucz, ukazujące znaczenie i wielkość tego typu inicjatyw, ono także jest sumą wielu czynników. Pierwszym z nich to fakt iż Festiwal ten nie okazał się jednorazowym wydarzeniem, ale jest czymś, co trwa (7. edycja) i co się rozwija, o czym świadczy chociażby poszerzenie o wymiar misyjny. Kolejny powód radości związany jest z tym, iż z każdą edycją rośnie jego poziom, co potwierdzali „najstarsi” członkowie jury. Każde dobro z natury jest czymś, co „zaraża” innych, dlatego, jak się nie uradować niespodzianką, zgotowaną przez organizatorów, jaką był występ dwojga pracowników administracyjnych szkoły, którzy – oczywiście poza konkursem – wspólnie wykonali Barkę. Owa radość obecna była przez cały przebieg konkursu i wyrażała się np. zaangażowaniem w śpiew czy klaskanie podkreślające rytm utworu oraz żywe oklaskiwanie występujących, a potem zwycięzców. Największą jednak radością są raz jeszcze konkretne osoby, którym nie obca jest wielka praca, trud i wyrzeczenia konieczne przy organizacji tak wielkiego przedsięwzięcia, a także pasja do muzyki, śpiewu, a zwłaszcza do tego, by tworzyć miejsca i okazje, aby pięknem i radością móc dzielić się  innymi.

Piękno i radość razem objawiły w jeszcze jednym, jakże ważnym szczególe: w żywej, konkretnej i owocnej współpracy różnych środowisk: społeczności szkolnej SP w Udaninie, miejscowej Gminy i Kościoła. Pięknym tego wyrazem była obecność i zaangażowanie na Festiwalu osób reprezentujących wymienione środowiska: Dyrektor Szkoły Bożena Basa otwierająca konkurs słowami: „Kto śpiewa, dwa razy się modli”, wójt Gminy Teresa Olkiewicz, jedna spośród grona darczyńców wraz z przedstawicielami rady gminnej; księża proboszczowie: Czesław Studenny  z Udanina  Sławomir Calik z  Konar; Dyrektor Wydziału Katechetycznego – ks. prał. Marek Korgul; s. Barbara Zdunek z Referatu Misyjnego. Było to piękne i radosne, bo tak normalne, takie jakie powinno być: „Aby byli jedno”.  

Zwycięzcą w kategorii zespołów (kl. I-III) został zespół „Promyki” z Niepublicznej Szkoły Podstawowej „Bliżej Dziecka” ze Świdnicy a w grupie starszej zwyciężył zespół wokalny ze SP nr 4 w Strzegomiu. Zwycięskimi solistami w tegorocznym Festiwalu w kategorii dzieci z kl. I-III został Angelo Ciureja ze SP nr 2 w Wałbrzychu, a w kategorii kl. IV-VI – Zuzanna Kozłowska ze SP nr 4 w Strzegomiu. Wielkie, ważne i piękne wydarzenie; oby nadal trwało i mogło się rozwijać pod każdym względem: niech zwiększa się wciąż liczba uczestników; niech wzrasta poziom  prezentowanych utworów od strony muzycznej i ich treści; niech dzieje się to wszystko na większą chwałę Bogu i na pożytek każdego człowieka oraz całego świata. W tym bowiem świecie ciągle jeszcze „wiele jest serc, które czekają na Ewangelię”, natomiast piosenka misyjno-religijna jest jednym z najprostszych sposobów docierania do ludzkich serc i zjednywania ich dla Pana Boga.

 

Krystyna Borowczyk